Sztuka układania kwiatów oraz innych elementów roślinnych w kompozycjach znana jest od wieków i dawniej zwana była bukieciarstwem. Osoby zajmującą się tym rzemiosłem – bukieciarzami. Współcześnie, ze względu na międzynarodową terminologię zawodową, najczęściej stosowane są określenia: florystka i florysta.
Kompozycje kwiatowe miały i mają liczne funkcje i przeznaczenie. Zmieniały się wraz z modą, dostępnością materiałów i gustami odbiorców. Wspólną ich cechą są walory artystyczne oraz oddziaływanie estetyczne związane z kształtowaniem przestrzeni i wpływem na psychikę odbiorców. Istotna jest także symbolika roślin określana często jako mowa czy też język kwiatów.
Znana od starożytności sztuka układania kwiatów, rozwijała się w dwóch kierunkach. W Europie miała najczęściej charakter dekoracyjny a w Azji symboliczny, zwłaszcza w Japonii, gdzie od II w. n. e. znana jest ikebana.
Najstarsze znane i udokumentowane kompozycje roślinne powstały w Persji i były wykonane z róż. Z czasem wykorzystywano nowe gatunki kwiatów, uprawiano je z przeznaczeniem na dekorację wnętrz. W średniowieczu używano przede wszystkim kwiaty rosnące dziko na polach i łąkach. Domy dekorowano głównie ziołami, które miały odstraszać złe duchy.
W epoce baroku, charakteryzującej się przepychem, kompozycje kwiatowe również charakteryzował nadmiar i przepych. Wraz z pojawieniem się stylu rokoko kompozycje nabrały finezji i lekkości. W okresie klasycyzmu bukiety stały się eleganckie i wyrafinowane. W neoklasycyzmie pojawił się nowy nurt we florystyce, polegający na łączeniu kwiatów z owocami.
Począwszy od XIX wieku wyłoniły się dwa nowe nurty, które są obecne również współcześnie, czyli: Biedermeier (dla przykładu, bukiety dopasowane do dłoni panny młodej) oraz styl francuski (związany z zapachem kwiatów). W XXI wieku florystyka rozwija się bardzo dynamicznie a w trendach dominuje
różnorodność roślin, stylów i akcesoriów.